بلوغ رو در مردمی می بینم که دیگه برای آوار مصیبتی که به سرشون میاد جک نمی سازن.ما در یک ترومای بزرگ هستیم.این اصلا خنده دار نیست.

سیستمی وجود دارد که رقابت نمی کند. رقیب را حذف می کند.

مرزی وجود دارد که بعد ازون جنایت،جنایت نیست؛بلکه قهرمانیه

دوستم داری چون دوستم داری. دوست داشتن دلیل نمی‌خواهد.

درست است که حاکمیت تمامیت‌خواه کوشید چاله‌هایی از فراموشی را به وجود بیاورد که تمام اعمال – خیر و شر – در دل آن ناپدید می‌شدند، اما درست همان‌طور که تلاش نازی‌ها، از ژوئن ۱۹۴۲ به بعد، برای پاک‌کردن ردپای تمام کشتارها (با خاکسترکردن اجساد، سوزاندن پیکرها، استفاده از مواد منفجره و شعله‌افکن و دستگاه‌های خردکنندهٔ استخوان) محکوم به شکست بود، تمام کوشش آن‌ها برای «نابودکردن دشمنان‌شان در سکوت و گمنامی» هم بیهوده بود. چیزی به نام چالهٔ فراموشی وجود ندارد... و جهان آن‌قدر آدم دارد که فراموشی غیرممکن باشد. همیشه یک‌نفر زنده می‌ماند تا داستان را بازگو کند.

دست‌هایت را باز کردی. یک عالمه جمله می‌خواستم بگویم، ولی دست‌هایت همه‌ی حرف‌های ما بود.

نزدیک بود با مفهوم "منافع ملی" آشنا شوند که ناگهان یک چیز دیگر آمد و مثل غلتک از روی آن رد شد: "غرور ملی"

هیچ کری‌ای بدتر از این نیست که آدم عمداً نخواهد بشنود!