اتفاقی که در دوران جنگ برای بیانِ دوستداشتنی افتاد، مثل سیلی بود که به شهر پرجمعیت و قدیمییی رسید و همهی خونهها رو با خودش برد. از اون به بعد هر کسی به سمتی رفت و جایی شروع کرد به نوشتن که حس خانه و «وطن» بهش نمیداد.
توی این سه ماهی که از خاموششدن بیان گذشت، سرویسهای مختلفی رو امتحان کردم که هیچکدوم تجربهی خونه رو نداشت برام. برای همین خودم با وردپرس یه خونه ساختم و سرویس وگزیست (wexist.xyz) رو ایجاد کردم تا حداقل با وجود پراکندگیمون، همهمون یهجایی رو داشته باشیم که از همدیگه خبر بگیریم و بدونیم کدوممون پست جدید گذاشتیم.
امروز که امیررضا توی وگزیست درخواست ثبت وبلاگ کرده بود، دیدم لینکی از nvsn.ir گذاشته بود که اصلا برام آشنا نبود. وقتی وارد لینک شدم و به همهی گوشه و کنار «نویسنده» سرک کشیدم، حقیقتا ذوق کردم و فهمیدم اینجا قراره جایی باشه که عصر جدیدی از وبلاگنویسی رو قراره توش تجربه کنیم.
راوی (علیرضا) عزیز گفت که توسعهی فید RSS رو توی اولویت گذاشته و این یعنی قراره وبلاگهای نویسنده رو هم به زودی توی وگزیست داشته باشیم و با هر پست جدید بگیم: We Exist!
خیلی اینجا حس خوبی داره. احساس میکنم اینجا برای ماهایی که خونهمون رو توی بیان از دست دادیم یا کلید خونهمون در بلاگفا رو با تاریکی اینترنت گم کردیم، قراره جایی باشه که حس «خونه» بهمون بده. با اینکه وبلاگ شخصی دارم و اونجا مینویسم، اما تجربهی نوشتن توی این سرویس دوستداشتنی رو از خودم دریغ نمیکنم.
به امید روزهای خیلی روشن و قشنگ، در روزی روزگاری در سرزمین قشنگی بهنام ایران...