تازه می‌فهمم چرا می‌گن تا قبل از بچه‌دار شدن همه‌ی سفرهاتون‌و برید! هفته‌ی بعد می‌خوایم یه سفر کوتاه بریم، و از الان بزرگ‌ترین چالش ما #طوطو_خانم ـه! 

بار آخر که مسافرت رفتیم، ۳ ماهش بود و تازه اومده بود خونه‌ی ما. شنیدین می‌گن آدم‌ها رو باید توی مسافرت بشناسید؟ برای طوطو هم صدق می‌کنه. اون سفر باعث شد خیلی بیشتر با رفتارهای این پرنده‌ی دوست‌داشتنی آشنا بشم. وقتی صبح زود بیدار می‌شد، مثل خودمون خوابالو بود و می‌چسبید بهمون و روی یه‌پا می‌خوابید! اون موقع تازه یاد گرفته بود پرواز کنه، خیلی ذوق می‌کردیم از اینکه می‌پرید و روی سر تک‌تک‌مون می‌نشست؛ می‌خواست با همه آشنا بشه. یه شب هم هوا سرد بود و گذاشته بودیمش جلوی بخاری برقی. گرمازده شده بود و تا کلی وقت بال‌هاش‌و نیمه باز گرفته بود. خدا رحم کرد چیزیش نشد...

تا دیروز نمی‌دونستیم تصمیم‌مون برای طوطو چیه؛ می‌خوایم ببریمش سفر یا نه؟ بعد دیدیم طوطو توی خونه‌مون همیشه رهاست؛ اگه جای دیگه‌ای باشه ممکنه خیلی اذیت بشه. و گذشته از همه‌چی، کافیه ما فقط چند ساعت این فسقلی رو نبینیم تا دلمون براش تنگ بشه، چطور می‌تونیم چند روز دوریش‌و تحمل کنیم؟ 

قرار شد طوطو باهامون بیاد. ولی سفر بردنش هم پر از چالشه. مهم‌ترینش هم ۷ ساعتیه که توی اتوبوسیم و طوطو قراره توی کوله‌ی حملش بمونه!

که همین چالش‌ها باعث می‌شن آدم به این نتیجه برسه که: نمی‌خوای بی‌خیال سفر بشی؟ 

ولی فکر می‌کنم بهتره تلاش کنیم کمتر به چالش‌های سفر فکر کنیم؛ نباید چالش‌ها رو اون‌قدری بزرگ کنیم تا تبدیل به بار روانی بشه. هرچی نباشه سفر کلی نقطه‌ی مثبت هم داره. مثلا قراره امروز برای طوطو جلیقه‌ی پرواز بخرم و اگه همه‌چی خوب پیش بره، طوطو هفته‌ی بعد می‌تونه ساحل و دریا رو ببینه🥹

پی‌نوشت: این پست ابتدا در کانال تلگرامم‌ منتشر شده.

اخیرا خیلی فکرم درگیر اینه کسایی که به نوشتن عِرق دارن رو چطوری می‌شه دور هم جمع کرد. احساس می‌کنم افراد زیادی هستن که دارن می‌نویسن؛ توی وبلاگ و توی تلگرام. خیلی‌ها با نوشتن دارن «ارزش» ایجاد می‌کنن.

بعضیا فکر می‌کنن فقط در صورتی که کسی از یه موضوع تخصصی بنویسه یعنی ارزش ایجاد کرده. در حالی که من کاملا برعکسش فکر می‌کنم. وقتی من یه نوشته از روزمرگی‌‌های شخصی رو می‌خونم، کمِ کمش اون نوشته تونسته ۲-۳ دقیقه از وقتِ فراغت من رو پر کنه. شاید کم به نظر بیاد، ولی این‌و در نظر بگیرید که ممکنه فردی در طول روز، تنها ۱ ساعت وقت آزاد برای رسیدگی به علایق خودش داشته باشه. توی این حالت، ۲ دقیقه از ۶۰ دقیقه، مقدارِ قابل توجهیه. گذشته از این، من می‌تونم از اون نوشته، احساسِ خوبی بگیرم که تا دقیقه‌ها یا ساعت‌ها در من باقی بمونه. شاید هفته‌ها یا سال‌ها بعد، اتفاقی بیفته که باعث بشه به یادِ اون نوشته بیفتم. پس یه نوشته‌ی به‌ظاهر کم‌اهمیت و روزمره، تونسته تبدیل بشه به تجربه‌ی زیسته‌ی من، چیزی که ازش خاطره دارم.

حالا نه فقط در وبلاگ و تلگرام، بلکه حتا توی توییتر و اینستاگرام هم ارزش خلق می‌شه، اما من از این دو شبکه‌ی اجتماعی فراری‌ام. چرا از توییتر و اینستاگرام فراری‌ام؟ چون اصولا نوعِ ارزشی که در این دو سرویس ایجاد می‌شه بسیار «آنی»ـه. من هیچ‌وقت نمی‌تونم احساسِ خوبِ عمیقی که از خوندنِ یه نوشته‌ی چند پاراگرافی تجربه می‌کنم رو از یه توییت بگیرم. ولی ممکنه از توییت‌ها، به تعدادِ زیادی احساسِ خوبِ آنی رو تجربه کنم. یعنی توییتی که ده ثانیه‌ای می‌خونمش، بهم یه حس خوب تزریق می‌کنه. ولی اون حسِ خوب اون‌قدری زیاد و عمیق نیست که برام کافی باشه. سریع می‌رم سراغ توییت بعد، دوباره یه تزریقِ آنیِ دوپامین! و توییت بعد، و توییت بعدی. اینستاگرام هم قضیه‌ش همینه کاملا، هی اسکرول، اسکرول، اسکرول. که ممکنه آخرش حتا احساس کلافگی یا سرگیجه به آدم دست بده. 

ناگفته نمونه، قطعا کسانی وجود دارن که توی این دو شبکه‌ی اجتماعی، محتوای عمیقی تولید می‌کنن که صرفا به آدما دوپامین تزریق نمی‌کنه؛ اما تعدادشون کمه، چون شبکه‌های اجتماعی اصولا بر پایه‌ی تزریقِ دوپامین و لذتِ آنی کار می‌کنن و به همین دلیله که مخاطبِ زیادی جذب کرده‌ن.

با این توضیحات برگردم به ابتدای پست. کسانی که با نوشتن «ارزش» ایجاد می‌کنن، برام مهمن. و کسانی هم که دنبالِ چیزی فراتر از تزریقِ دوپامین می‌گردن، برام ارزشمندن. به این فکرم که یه کانالی هم توی تلگرام ایجاد کنم مثلا به اسمِ «مجله‌ی وگزیست»، و نوشته‌های خوبی که در تلگرام می‌خونم رو اونجا به اشتراک بذارم. تنها مشکلی که این روزا دارم، اینه که مشغله‌هام زیاد شدن و دچار محدودیتِ زمانی شدم! باید ببینم چطور پیش می‌ره...

در نهایت، اگه دوست داشتین کانال تلگرامم‌و دنبال کنید، هر زمان که مجله‌ی وگزیست رو راه بندازم حتما اونجا خبر می‌دم: t.me/HollyNevis

اگه فردا پل خراب بود، می‌شینیم یه‌کم به رودخونه نگاه می‌کنیم. 

عجله‌ای نداریم...

(دور‌ آتش با هالی)

همیشه که لازم نیست حرف بزنیم. آدم گاهی کلماتش‌و جایی جا می‌ذاره. ماه‌و ببین امشب چقدر قشنگه...

آذوقه‌ی کمی برامون مونده. همینجا اطراق می‌کنیم. اشکالی نداره اگه خیلی خسته شده باشید. باید نفسی تازه کنیم و دوباره ادامه بدیم. ما هنوز نمی‌دونیم چقدر قوی هستیم...

(از نوشته‌های کانالم با هشتگ: دور آتش با هالی)

اتفاقی که در دوران جنگ برای بیانِ دوست‌داشتنی افتاد، مثل سیلی بود که به شهر پرجمعیت و قدیمی‌یی رسید و همه‌ی خونه‌ها رو‌ با خودش برد. از اون به بعد هر کسی به سمتی رفت و جایی شروع کرد به‌ نوشتن که حس خانه و «وطن» بهش نمی‌داد. 

توی این سه ماهی که از خاموش‌شدن بیان گذشت، سرویس‌های مختلفی رو امتحان کردم که هیچ‌کدوم تجربه‌ی خونه رو نداشت برام. برای همین خودم با وردپرس یه خونه ساختم و سرویس وگزیست (wexist.xyz) رو ایجاد کردم تا حداقل با وجود پراکندگی‌مون، همه‌مون یه‌جایی رو داشته باشیم که از همدیگه خبر بگیریم و بدونیم‌ کدوممون پست جدید گذاشتیم.

امروز که امیررضا توی وگزیست درخواست ثبت وبلاگ کرده بود، دیدم لینکی از nvsn.ir گذاشته بود که اصلا برام آشنا نبود. وقتی وارد لینک شدم و به همه‌ی گوشه و کنار «نویسنده» سرک‌ کشیدم، حقیقتا ذوق کردم و فهمیدم اینجا قراره جایی باشه که عصر جدیدی از وبلاگ‌نویسی رو قراره توش تجربه کنیم. 

راوی (علیرضا) عزیز گفت که توسعه‌ی فید RSS رو توی اولویت گذاشته و این یعنی قراره وبلاگ‌های نویسنده‌ رو هم به زودی توی وگزیست داشته باشیم و با هر پست جدید بگیم: We Exist! 

خیلی اینجا حس خوبی داره. احساس می‌کنم اینجا برای ماهایی که خونه‌مون رو توی بیان از دست دادیم یا کلید خونه‌مون در بلاگفا رو با تاریکی اینترنت گم کردیم، قراره جایی باشه که حس «خونه» بهمون بده. با اینکه وبلاگ شخصی دارم و اونجا می‌نویسم، اما تجربه‌ی نوشتن توی این سرویس دوست‌داشتنی رو از خودم دریغ نمی‌کنم.

به امید روزهای خیلی روشن و قشنگ، در روزی روزگاری در سرزمین قشنگی به‌نام ایران...