آدمیزاد جالبه.فقط لب و دهنه.میتونه ساعت ها برات از ارزش ها و کرامات انسانی بگه درحالی که هرچی به خودش نگاه میکنی اثری از اثار پیدا نمیکنی.شبیه اون دکتر پوست و مویی که کچله.یا اون چشم پزشکی که خودش عینکیه.یا حتی اون متخصص تغذیه ای که شکمش زودتر از خودش وارد جایی میشه.سخته ادم جلوی خودشو بگیره وقتی یه ادم خیانتکار از وفاداری سخنرانی میکنه.یا اون بدقولی که دم از وفای به عهد میزنه.آدمیزاد جالبه. نباید حرفشونو باور کرد.مثل قماربازهایی که میگن (این اخرین باره).یا اون بچه ای که میگه (یدونه سوال دیگه میپرسم بعد دیگه تموم).باعث میشن فکت قفل بشه.دندون هاتو روی هم فشار بدی تا جایی که از ریشه درد بگیرن.دست هاتو مشت کنی.ولی لبخند بزنی.چون چاره ی دیگه ای نداری.حمله کردن کار خوبی نیست.خصوصا اگر بزرگتر یا درجه اش از تو بالاتر باشه.آدمیزاد جالبه.انقدر جالب که باعث میشه تمام این احساسات رو در ثانیه تجربه کنی ولی خم به ابرو نیاری.انگار دارن صبر و استقامتت رو میسنجن.اگه ببازی خوشحال هم میشن.تو میشی یه فرد عصبی.اون دروغگو نمیشه.چون بوده.خودش هم به این موضوع واقفه.آدمیزاد جالبه.