آدمیزاد جالبه.تا وقتی بهت نیاز داشته باشه و بدرد بخور باشی مهربونه.وقتی دیگه براش سودی نداشته باشی راحت تورو دور میندازه.نه صمیمیتی.نه احساسی.انگار نه انگار که از اول وجود داشتی.درست شبیه به یک وسیله.جوری باهات رفتار میکنن انگار که قلب نداری.آدمیزاد جالبه.روانی ات میکنه ولی اشتباهاتش رو نمیپذیره.حتی برمیگرده و بهت میگه تقصیر خودت بود که باعث شدی من اینجوری رفتار کنم.چیزی که برای بقیه بد میدونه رو برای خودش کاملا مناسب میبینه.الکی داد و هوار راه میندازه.دستش هم که رو میشه به روی خودش نمیاره.خودشو میزنه به موش مردگی.آدمیزاد جالبه.کلی منم منم میکنه درحالی که هیچی نیست جز یه عقده ای حق به جانب.معتقده رنج و درد و تجربه سالیان باعث میشه حق انجام هر کاری یا زدن هر حرفی رو داشته باشه.اجازه میده درد و رنج بقیه رو کوچیک بشماره یا بتونه عصبانیتش رو روی هرکس که دستش رسید خالی کنه.آدمیزاد جالبه.از بازی کردن لذت میبره.از بازی کردن با باقی آدما لذت میبره.از بازی های روانی بیشتر حتی.بهت میگه برو این کارو انجام بده بعد با غضب میگه کی بهت گفت اون کارو انجام بدی.به هیچ دردی نمیخوری.آدمیزاد جالبه.

آدمیزاد جالبه.فقط لب و دهنه.میتونه ساعت ها برات از ارزش ها و کرامات انسانی بگه درحالی که هرچی به خودش نگاه میکنی اثری از اثار پیدا نمیکنی.شبیه اون دکتر پوست و مویی که کچله.یا اون چشم پزشکی که خودش عینکیه.یا حتی اون متخصص تغذیه ای که شکمش زودتر از خودش وارد جایی میشه.سخته ادم جلوی خودشو بگیره وقتی یه ادم خیانتکار از وفاداری سخنرانی میکنه.یا اون بدقولی که دم از وفای به عهد میزنه.آدمیزاد جالبه. نباید حرفشونو باور کرد.مثل قماربازهایی که میگن (این اخرین باره).یا اون بچه ای که میگه (یدونه سوال دیگه میپرسم بعد دیگه تموم).باعث میشن فکت قفل بشه.دندون هاتو روی هم فشار بدی تا جایی که از ریشه درد بگیرن.دست هاتو مشت کنی.ولی لبخند بزنی.چون چاره ی دیگه ای نداری.حمله کردن کار خوبی نیست.خصوصا اگر بزرگتر یا درجه اش از تو بالاتر باشه.آدمیزاد جالبه.انقدر جالب که باعث میشه تمام این احساسات رو در ثانیه تجربه کنی ولی خم به ابرو نیاری.انگار دارن صبر و استقامتت رو میسنجن.اگه ببازی خوشحال هم میشن.تو میشی یه فرد عصبی.اون دروغگو نمیشه.چون بوده.خودش هم به این موضوع واقفه.آدمیزاد جالبه.