وقتی یکی بدو گفت: «مرا پندی ده.» گفت: «چندان غبطت بر زندگان بر که بر مردگان می‌بری.» یعنی هرگز مگوی دریغا که من بتوانمی چندان سیم جمع کردمی که او کرد و بگذاشت به حسرت. بلکه غبطت بر آن بری که چندان طاعت که کرد باری من کردمی.
دیگر: «هیچ کس به مرده حسد نبرد بر زنده نیز نباید برد که این زنده نیز زود مرده خواهد شد.»

تذکره الاولیا