درود بر اتوبان قم-کرج
درود بر رانندگی تنهایی و سرعت ۱۲۰
(فیکس ۲ ساعت و ربع وقت برای تحلیلهای ذهنی یک عدد کنجدیسم :)
درود بر کافههای شبانه که ماه مبارک تا ساعت ۲ بازن و گپ و گفت با پاندای عزیزم
و درود بر شبگردی و دور دور با موزیک ...
پلان ۱:
وسط رانندگی دارم به این فکر میکنم که : نکنه برای همیییییشه حسرتش به دلم بمونه...؟ :)
( و صدبار به خودم گفتم به این چیزاش فکر نکن ، کیه که گوش بده؟ )
_______________________________________________________
پلان ۲:
+ خدا قوت جناب سروان ! :)
_ نور چراغ قوه رو انداخت تو ماشین : چیزی که همراهتون ندارید
+ :)) ، چی مثلا ؟!
_ ... :) ، نمیدونم ، جانمازی تسبیحی چیزی.. ؟
+ جانماز که .. نه . ولی تسبیح دارم اگر به کارتون میاد ..
_ عمیقتر نگاه میکنه : آخه مراسمی ام این وقت شب نبوده که بگم دارید از مراسم برمیگردید..
+ چرا چرا ، یکی از امامزادهها مراسم داشت.
( _ کدوم امامزاده ؟؟
+ نمیدونم راستش ولی یکیشون داشت .. )
_ :)) ، التماس دعا !
____________________________________________________
پلان ۳ :
پنج لقمه ریز نون پنیر و گردو + چای عسل برای افطار
و دیگه هیچی
هیچیِ هیچی..
هیچیام دلم نمیخواد ، اشتها ندارم . بدنم ریاکتهاش شدیدتر از همیشهاس . لرز دست و بهم خوردن معده هم تقریبا دائمیه . نگران خودمم..
به کسی چیزی نمیگم
بلند بلند میخندم
منافقانه عشق میورزم
و هیچکس در خارج از این فضا نمیدونه که حالم چطوره ؟
کم کم اینجا هم تبدیل به متروکه سردی میشه ...
نکنه
تا
ابد
حسرتش
به
دلم
بمونه
؟
:)