«روزی روزگاری در سرزمینی به نام ایران...»
باز قلمهایمان را شکستند و آواره شدیم!
قلم منزل بود
مأوا و قرار بود.
فروریخت.
اما هنوز زنده بودیم
و امیدوار به زندگی
به یافتن
ساختن
بافتن!
شاید محتاطتر
یا رهاتر
سبک
بیانتظار
بیاعتماد.
نوشته
روز نویسندگی
دنبال کننده