بسیاری از سناتورها و منتقدان آمریکایی که بابت جنگشان علیه ایران به ترامپ و دارودستهاش میتوپیدند، نه غم انسان داشتند و نه غم انسانیت؛ نه شهادت مرجع شیعیان با اعضای خانواده و نوه خردسالش تکانشان داد و نه پرپر شدن 168 کودک دانشآموز؛ انتقادشان این بود که چرا دولتشان با وجود صدها میلیارد دلار هزینه به اهدافش نرسیده است وگرنه با حمله به مدرسه و بیمارستان مشکل خاصی نداشتند. اگر خرج بنزینشان بالا نمیزد و ارزش سهامشان نمیریخت، با بهخاک افتادن هزاران بیگناه کنار میآمدند. اشکهای دروغینشان را جایی خرج میکنند که قابل معامله باشد؛ مثل اشک و آهشان بابت جنگ اوکراین و سکوت نفرتانگیزشان در مواجهه با نسلکشی در غزه و یا جنایات هولناک و غمانگیز آن جزیره بدنام.
مردمی که دین و فطرت را از حیات اجتماعی و سیاسیشان جدا کنند، حقیر میشوند. ارزش آنها بهقدر همان بنزین و سهامی است که حرصاش را میزنند، نه بیشتر.
