اوج دردمندی و بی‌پناهی رو سهراب سپهری موقع سرودن این شعر مینویسه: تو می‌گذری، زمان می‌گذرد چه کنم با دلی که از تو توانِ گذشتنش نیست؟!
ارسال دیدگاه برای این نوشته غیرفعال است.
درباره
شب سرشاری بود، رود از پای صنوبرها تا فراترها رفت! دره مهتاب اندود، و چنان روشن کوه، که خدا پیدا بود...
"سهراب سپهری"
دسته‌بندی‌ها
- دلنوشته ها (12 نوشته)
- روزمرگی ها (12 نوشته)
- خُرده‌ریز ها (4 نوشته)
- یواشکی ها (3 نوشته)