وقتی یکی بدو گفت: «مرا پندی ده.» گفت: «چندان غبطت بر زندگان بر که بر مردگان می‌بری.» یعنی هرگز مگوی دریغا که من بتوانمی چندان سیم جمع کردمی که او کرد و بگذاشت به حسرت. بلکه غبطت بر آن بری که چندان طاعت که کرد باری من کردمی.
دیگر: «هیچ کس به مرده حسد نبرد بر زنده نیز نباید برد که این زنده نیز زود مرده خواهد شد.»

تذکره الاولیا

به تاخیر انداختن بیش از حد عدالت،انکار عدالت است.

بس که طواف کردمت مرا به حج نیاز نیست

تو،کامل نباشی تا از تو دشمن تو ایمن نباشد.

صحبت نیکان به از کار نیک و صحبت بدان بدتر از کار بد

اگر او را دانی راه بدو هم دانی