مادرم همیشه در توضیح این آیه می‌گفت: خداوند در قرآن سفارش به فرزندان نکرده و فرموده اون‌ها فتنه و آزمایش هستند. اما در مورد پدر و مادر سفارش کرده به اطاعت و مهربانی. چرا؟ چون غالبا آدم‌ها به والدین‌شون اونقدری محبت ندارند که به فرزندانشون دارند.

زمان گذشته و من مطمئنم که این حرف درستی نیست.

چون آدم‌ها وقتی بزرگ میشن، قهراً و به جبر دنیا، از والدین‌شون فاصله می‌گیرند. فرزندان، فرزند زمانه‌ی خودشون هم هستند. دنیای اون‌ها از والدین‌شون متفاوته...

و دلیل دیگه اینه که گاهی والدین یا سخت‌گیر هستند یا کم‌محبت. و ظرف محبت فرزند اونقدری پر نمیشه که بتونه تحمل امر و نهی‌های والدین رو بکنه.

این نقطه، تنها جایی هست که فقط به خاطر خدا، به خاطر خواست خدا میشه طور دیگری رفتار کرد.

فقط به خاطر خدا.