:)

از کجا معلوم که گوشه‌ی قلب هرکدوم از ما یه قبرستونِ مشابه نباشه..؟ :)

قبرستون آرزوها... ولی شاید بشه 'بعضی' از اون آرزوها رو نبش قبر کرد! تا وقتی زنده‌ایم ذره ‌ای امید برای رسیدن بهشون هست :)

من عمر خویشتن به صبوری گذاشتم
عمری دگر بباید تا صبر بر دهد

اونقدر جنازه اون داخل دفنه گاهی وحشت میکنم حتی از کنار اون« قلب »رد بشم چه برسه به اینکه بخوام درش رو باز کنم

سریال سلول‌های یومی رو دیدی؟
اونجا هم سلول نویسنده‌ی ذهن یومی مرده بود و دیگه خیلی وقت بود قید نویسندگی رو زده بود.
اما یه روز سلول نویسندگی زنده می‌شه و دوباره می‌تونه بنویسه :)))
نمی‌دونم توی قبرستون کله من چندتا سلول مرده‌ست، اما می‌شه امید داشت یه روز زنده بشن؟