باز توی مسجد طفولیتم نشستم. سن آن روزهای مادرم شده ام و دختر برادرم سن آن روزهای من است . انگار من را برداشته اند و سی و چند سال برده اند به گذشته . حتی زنی که چندصف جلوتر ایستاده درست قامت و هیکل مادرم را دارد با همان چادر نماز همیشگی....
اما صدای آسمانی و ازلی که از پس پرده می آید و اولین الهی و ربی من لی غیرک را او به ضمیرم خواند، هنوز همان صداست.
صدایش را از همان اول، صدای امام زمان می شنیدم و هنوز هم صدای امام زمان می شنومش.
اما نمی دانی آدم دلش چقدر می خواهد صیحه بکشد تمام این سی و اندی سال فاصله را
دلتنگی برای الهی و ربی برای این صدای ازلی برای خود امام زمان
دلتنگی خالی هم نیست ، عقده گشایی است می خواهی همه مصیبتهای قورت ندادنی و در گلوت گیر کرده همه این سالها را یکی یکی بازگو کنی
اما یادت می اندازند که تو هم به توهم پیشرفت هر بار یک جور از مار فریب و غرور دنیا نیش خورده ای و این چقدرربا خشم، غیرتت را زخم می زند.
یادت می اندازند که هنوز از تنظیمات گیجی و نادانی و جستن اندک عسل خاکآلود، بیرون نیامده ای
یادت می اندازند که عمیقأ مقصری در مورد خودت و تمام استعداد هایت و بعله در مورد خیلی های دیگر هم
جلوی چشمانت می اندازند هزاران راه نرفته ات را، و چشمها در برابر این همه اندوه سنگین می بارند .....
الهی و ربی اینجاست دست گشوده به سمت دلت و راه گشوده پیش پایت و تو تنها به قوت استغفار می توانی به این رابطه این نجوا این شاگردی این فرزندی این بندگی، این زندگی ادامه بدهی
احسنت به چینش تقدیر ، احسنت به این بازگشت
آهای بیداری؟ سحر آورده اندت تا اینجا بمیری ....و برای مردن به همه این فضا نیاز داری
تَنزیل 3 هفته پیش