۱. نمی دونم چقدر به سر در خونه ها دقت می کنید. به در ها، پنجره ها، به آجر چینی ها. به فونت بسم الله الرحمن الرحیم یا و ان یکاد های سر در خونه ها. به زنگ ها، به آیفون ها و در نهایت هم این روز ها... به پرچم ها.
۲. نمی دونم چقدر به پرچم های یا حسین شهید(ع) و یا ابالفضل العباس(ع) و یا فاطمه الزهرا(س) سر در خونه ها دقت می کنید این روز ها. ولی من خیلی دقت می کنم. خیلی! پرچم ها معنای عمیقی دارن. انگار که من هستم! و این منی که هست چنین نظری داره. و اون نظر چیه؟
" السلام علیک یا ابا عبدالله(ع) "
۳. فرقی نمی کنه خونه ها بالاشهر باشن یا پایین شهر. یا وسط شهر. نو ساز یا قدیمی. آپارتمانی، یا برج، یا حیاط دار و دو طبقه. کاهگلی، گلی، آجری؟ گچی؟ سنگ؟ هیچ فرقی نمی کنه. فرقی نمی کنه خونه توی دید یاشه، یا در اعماق کوچه پس کوچه های یه بافت سنتی ، یا بالا سر یه کافی شاپ شیک در شمال شهر... هیچ فرقی نمی کنه. هر صاحب خونه ای به قدر وسع خودش سلیقه به خرج داده و یه پرچم یا حسین(ع) زده به بالا سر خونش. افرادی که خونشون آپارتمانیه هم مردم رو از تراس خونشون آویزون کردن. شاید بقیه ی اهالی ساختمان موافق نبودن که دم در اصلی بزنن یا شاید در این باره باهاشون صحبت نشده. اون فرد به اندازه یک تراس اختیار داشته و به همون اندازه هم ارادتش رو با یه پرچم ثابت کرده به اهل بیت(ع).
۴. ماجرا فقط به خونه ها ختم نمیشه... این روز ها من پرچم رو جاهای دیگه ای هم دیدم. مثلا برای عید غدیر ۲ تا پسر آرایشگر با تتو های امتداد دار از گردن تا روی دستشون از مغازشون برای عید غدیر آهنگ پخش می کردن و خودشون دو تا شربت می دادن. یا امروز توی یکی از خیابون های مهم شهرمون دیدم یه پوشاک مردانه که لباس های تیپ لش می فروخت ، از اون هایی که تاریک و چوبی اند با لامپ های زرد ، پرچم یا حسین شهید(ع) زده روی یکی از دیوار های مغازه اش :). یا توی طبقه ۱۷ هم یکی از برج های مسکونی شهرمون، یکی از واحد های سمت چپی دیدم پرچم آویزون کرده از تراس خونشون... جایی که به احتمال ۹۹ درصد مطمئن بوده کسی از اون فاصله نمی بینه، اما به خاطر عشق و ارادتی که داشته زده. حتی وقتی که مطمئن بوده نمی بینه. و یا حتی خونه های گرون قیمت با معماری های خاص نزدیک رودخونه که بعضی هاشون به سلیقه خودشون پرچم "السلام علیک یا اباعبدالله الحسین(ع)" زدن. بعضی پیتزا فروشی ها، بعضی مزون ها، بعضی فرویگاه های عروسک و بدلیجات... و بعضی خونه های خیلی خیلی قدیمی... یا مثلا زمان جنگ که تجمعات از الان قدری پررنگ تر بود در یک خیابان خاموشی دیدم آقای سالمندی از طبقه سوم با یه لباس رنگ و رو رفته آبی که روی زیر پوشش پوشیده بود یه عکس از رهبر شهید انقلاب رو دستش گرفته بود و از پنجره خونشون داده بود بیرون. جایی که هیچکس نمی دیدش. توی یه خیابون تاریک و پشت یه درخت... اما مدت ها بدون هیچ ناظری همون جا ایستاده بود و عکس رو نگه داشته بود. اما من دیدمش. و خواستم یه طوری بهش نشون بدم که دیدمش اما اون من رو ندید و انگار خدا می خواست بگه مهم اینه که من می بینمش و همین کافیه... :)
۵. یه چیز جالب تر اینکه در شهر ما مغازه ها و ساختمان های موسوم به ادیان مسیحیت، یهودیت و زرتشتی هم هستن و بعضا شما می بینید که مغازه دار های ارمنی یا یهودی یا زرتشتی هم ابراز ارادت و کنشی دارن به شخصیت های فابل احترام دین اسلام و قهرمان ها و شهدای ایران.
۶. وقتی توی دور ترین کوچه پس کوچه ها می بینم که تعداد قابل تاملی از خونه ها پرچم های بزرگ و کوچک و جدید و قدیمی یا حسین(ع) دارن احساس آرامش می کنم. انگار که همه ی این خونه ها، خونه ی خداست و هروقت که بخوای می تونی در یکیشون رو بزنی و ازشون کمک و پناه بخوای... :)
۷. من تازه یکی دو ساله که کشف کردم چرا بعضی ها اول محرم و اول فاطمیه پرچم عزا می زنن در خونه هاشون و حتی لباس های خرید و روزمره و مهمونیشون رو هم مشکی می پوشن. قبلش نمی فهمیدم. می گفتم خب توی دلمون عزاداریم دیگه. چرا پرچم بزنیم؟ یا وقتی می ریم روضه مشکی می پوشیم دیگه. جرا وقتی در محرم می ریم سوپر مارکت هم مشکی بپوشیم؟ اما تازه کشف کردم که وای پسر... چه دنیاییه... و چه خیری می رسونه به جامعه این رفتار های کوچک مدام، و چه سفینه ی نجاتیه برای خود آدم در گام اول و بعد هم برای بقیه ی همشهری ها.
۸. برای همین هم یکی دو ساله که به صرافت افتادم من هم از تراس اتاقم پرچم آویزون کنم. هرچند طبقه چهارم باشه از ساختمانی در حاشیه ی شهر. اما مطمئن بودم که اثر داره. با این وجود عین هر دو سال رو پول نداشتم که پرچمی تهیه کنم. به خودم گفتم خوبه خودم روی یه پارچه مشکی با نخ سبز خیاطی کنم، یا روی یه کاغذ بنویسم "یا حسین(ع)" و بچسبونمش به کولر ولی با بادهای شدیدی که گاهی اینجا میاد مطمئن بودم که کنده میشه...
محرم امسال هم که به اربعین می رسه کم کم، امیدوارم که محرم سال آینده بالاخره موفق بشم یه پرچم بخرم و از پنجره یا تراس اتاقم آویزونش کنم.
۹. می تونید عکس های جالبی از این پرچم ها رو در اینجا ببینید و البته مطمئنا چهره واقعی شهر خودتون، دیدنی های بیشتری داره.
۱۰. راستی فکر کنم اصل قضیه ی پرچم عزای حضرت سیدالشهدا(ع) زدن در خونه ها از این حدیث شریف اومده:
امام صادق(ع): هرکس در ایام عزای جد ما حسین(ع) بر سر در خانه ی خود پرچم مشکی نصب نماید مادرم حضرت زهرا(س) هر روز او و اهل خانه را دعا می کند.
۱۱. السلام علیک یا ابا عبدالله(ع)
۱۲. هیهات من الذله
۱۳. وَ......
۱۴. یا رثالات الحسین(ع)........🚩
بالاى بام خانه تو را جار ميزنيم
زهرا اگر قبول کند مثل پرچميم
ما را اگر غلام سياه آفريده اند
خيلى شبيه رخت سياه محرميم
.
.
.
ما را بخر,ضرر بده اصلا, چه ميشود؟
خوبيم يا بديم همينيم درهميم... :)
_علیاکبر لطیفیان_
سحر بیداری 3 هفته،6 روز پیش