اگر از قبل کانال تلگرامم را دنبال می‌کردید، احتمالاً متوجه شده‌اید که دیگر خبری از اسم قبلی نیست. مدت‌ها این کانال با نام شخصی خودم شناخته می‌شد، اما هرچه بیشتر گذشت، بیشتر احساس کردم آن اسم دیگر چیزی را که این کانال قرار است باشد، توصیف نمی‌کند.

به همین خاطر تصمیم گرفتم هویت تازه‌ای به آن بدهم؛ هویتی که بیشتر به محتوایش شباهت داشته باشد تا صاحبش.

یک روز از خرداد ۴۰۵ گذشته و من شرح ماوقع در این ماه را می‌نویسم. شاید عجیب ترین ماه زندگی‌ام را بعد از بازگشت از تهران زیستم، ماهی که با دعوا و چاقوکشی شروع شد! با چه پایان یافت؟! خواهم گفت.
از تهران که برگشتم در اولین فرصت به دوست چندین و چند ساله سر زدم و بیرون رفتن‌مان و گشت و گذار از ساعت ۵ ب.ظ شروع و تا یک شب ادامه داشت!

بعضی آدم ها هستند که در آغاز کوه جلوه می‌کنند، شما هم به همین سبب آن‌ها را تکیه گاه پنداشته و اعتماد می‌کنید. در همان لحظاتی که به آنان تکیه کرده‌اید و محکم از همه چیز هستید ناگهان...!
بعضی ها دیوارشان کوتاه تر است، نه از آن سبب که در موضع ضعف و آسیب پذیری باشند؛ نه! از این حیث که دیوارشان آنقدر کوتاه است که حتی نمیتوان روی آن یادگاری نوشت. انسان هایی که متوقع هستند، اگر کارشان بیفتد در قبال‌تان بال بال می‌زنند، اما همین که سر خرشان کج شد دیار به دیار غریبه می‌گردند.

تقریباً با خاموشی بیان یک تاریکی مطلق فضای پر شور و شعف وبلاگ‌نویسی فارسی را فرا گرفت. اما بیان مانند ققنوسی بود که با خاموشی خود فرزندان خود را پروراند؛ چندین و چند سرویس مختلف و بویژه نویسنده!

حدود سه ماه و بلکه بیشتر از این اتفاق می‌گذرد، اما امروز شاهد یکی از جالب ترین اتفاقات تاریخ وبلاگ‌نویسی هستیم. این مورد را قطعاً در مطلب دیگری خواهم نوشت و قطعاً شما در نویسنده با سورپرایز های بیشتری مواجه خواهید شد!